محمد رضا شجریان که اول مهرماه 1319 در مشهد به دنیا آمد، در زادگاه خود به شغل معلمی پرداخت و با آموزشهای پدر قاری برجسته قران شد. به عنوان آواز خوان اولین برنامه رادیوئی او با عنوان "برگ سبز شماره 216" در سال 1345 همراه با سنتور شادروان رضا ورزنده از رادیو پخش شد. در آن برنامه از او با نام "سیاوش بیدگانی" نام می برند، چرا که به خاطر پدرش هنوز نمی خواست با نام خود در رادیو آواز بخواند. از این روهوشنگ ابتهاج (ه.ا.سایه) که در آن روزگار معاون مرحوم پیرنیا در برنامه گلها بود این نام مستعار را برای شجریان پیشنهاد کرد. "بیدگان" روستائی است در نزدیک مشهد که آواز او از آنجا تا بدینجا و از آن روز تا به امروز چهار گوشه گیتی را در نوردیده و به گوش جانها نشسته است. هفتاد سالگیش مبارک و عمرش دراز باد!

نظر حمید متبسم ، موسیقی دان و آهنگساز نامدار ایرانی مقیم اروپا در مورد شجریان

"در میان خوانندگان قدیم و جدید ایران نام محمدرضا شجریان استاد بی‌همتای آواز، به‌دلیل بهره‌مندی از دانش شعر و موسیقی، صوت‌ِ خوش با وسعت کم‌نظیر و ذوق سرشار هنری،  می‌درخشد و شیوه و نگرش وی به آواز موجب پیدایش معیار سنجشی شده است که از یک سو کار آوازخوانان نسل نو را دشوار و از سوی دیگر هموار می‌سازد و در نهایت به بالا رفتن سطح عمومی این هنر در ایران می‌انجامد. در آواز شجریان کار از صنعت تلفیق شعر و موسیقی رها گشته و در زیباترین بستر هنری به پیش می‌رود. تسلط وی به مقام‌ها و گوشه‌های کلاسیک آواز ایران و همچنین آشنایی اش با ادبیات فارسی ابزار به‌کارگیری ذوق هنری اوست و اگر چه بسیاری او را به‌عنوان خواننده آواز سنتی می‌شناسند، هر آوازش، بی‌نیاز از هر گونه تردستی و ظاهرآرایی، نو و بدیع است و ضمن حفظ ارتباط با سنت این هنر، راه جدای خویش را می‌رود که آوازهای آلبوم  آستان جان و نوا مرکب خوانی (هردو از ساخته های مشکاتیان) نمونه‌هایی از این دست‌اند."

 

"وی در بسیاری از آثارش ردیف تازه و بسیار متفاوتی از مقام مورد اجرا پدید آورده که می‌توان به آن به چشم آهنگسازی نگریست. در این شیوه: کلام، آمیخته در نغمه‌ها  و نغمه‌ها جزء جدایی ناپذیر کلام‌اند، گویی که هر دو با هم پدید آمده‌اند و مجموعه یک اثر واحدند. نمونه‌های نادر این نوع کار با کلام را در کار تصنیف ‌سازانی چون  عارف قزوینی و برخی آهنگسازان معاصر می‌شنویم که آثارشان جاوید و برای همیشه گوش ‌نواز شنونده موسیقی ایران است. استفاده از رژیستر‌های مختلف صدا، تنوع در اجرای تحریر‌ها و تغییر حالت تحریر‌ها بر اساس خصوصیات سازی که جواب آواز می‌دهد، انتخاب سنجیده سرعت بیان کلمات و جملات موسیقایی مناسب با روح کلی کار وشعر، دینامیک و سکوت‌های به موقع، از خصوصیات بارز هنر اوست. در آواز او هیچ حرکتی جنبه نمایشی ندارد و انتخاب بم و زیرها در خدمت بهبود موسیقی است."

 

"ایده‌های آوازی استاد شجریان قابلیت بسیاری برای آهنگسازی دارد و بی نتیجه نخواهد بود اگر که مسیر را به طریق دیگری برویم و آهنگسازی را بر اساس آوازی از او نیز تجربه کنیم. شیوه وی این هنر را از بند های تخصصی مقام و گوشه رهانیده و آواز را شنیدنی کرده است. و هریک از آواز های او به مثابه یک موضوع یا یک داستان دستمایه کارنوین دیگری ست.ساز کوک آواز محمدرضا شجریان مدیون سال‌ها کار و آموزش بی‌وقفه‌ی اوست و آنچه او کسب کرده بدون شک راه‌گشای بهبود سطح خوانندگی در ایران بوده و خواهد بود. آوازخوانان جوانی که امروز در صحنه موسیقی ایران جلوه می‌کنند، جملگی فرزندان هنری اویند. بی‌شک خوانندگان جوان امروز و فردای ما نیازمند تجربیات و دستاورد‌های آوازی استادند."